با نام ویاد او

متولد می شوی به تیر

تا گلوله ی لای فقر

پلی شود

شکاف بین ماهی قرمز و

خنده های یک نهنگ را

خونآبه پر کند

                                                   صدا!

                                            داد و بیداد!

تا درد مشترک اقیانوس و دریا

راه زیادی را به گریه نشسته ایم

حالا خداهم بشوی

هیج جای دنیا ورم نمی کند

دردم نشو

مرگ را مدتی است

در آنجای زمین دفن کرده ام

که مادرت بی خیال حلوا شود

و تولد را میان پاهای پدر

برای لقمه ای که از گلویت پایین خواهد رفت سوت بکشد

راستی سوت زدن را بیاموز

                                    شنیده ام از راه می رسم

هانی شجاعی

با نام و یاد او

تنها دیوار اتاقم آبستن است

می‌خواهد پنج قلو بزاید

اما کلاغ لاف زد

که او ویار زغال دارد

پدرم لاف نمی‌زند

                        من هم

پدرم پنج جفت کفش خرید

شاید کسی اتاقش حتی یک دیوار هم ...

دیشب ساعت برای چندمین بار پوسیده زایید

پدر که می‌خندید

پرستارها با کمربند عقربه‌های ساعت را می‌بستند

من آبستن شده بودم

ویار قلیان داشتم

با سفره‌ هفت سین

و در باغچه‌ی حیاطمان ماهی قرمز کشت می‌کردم

بعد از نه ماه دردم گرفت

پدر را زاییدم

درخت سیب حیاطمان دیوانه بود

گلابی می‌داد

گاز که می‌زدم هلو بود

مادرم هم یک روز از همین درخت افتاد

توی سرش پوسیده بود

کرم نداشت

فقط پوسیده بود، سیاه سیاه

مادرم جوجه‌ها را دوست داشت

برایشان پر می‌زایید

او دوبار تا حالا زاییده بود

بچه‌ها میگویند:

                  « تا سه نشه بازی نشه

                         تا سه نشه بازی نشه»

اما مادر آبستن نشد

مستخدم خانه ی ما بختک می‌شود

وقتی ما با هم رویش می‌خوابیم

بیچاره فکر می‌کند

مدتی است که دیوانه شده

تنها دیوار اتاقم پوسیده زایید

پنج جفت کفش زیر قیمت به فروش می رسد

هانی شجاعی

با نام ویاد او

این کلاغ پر، اون کلاغ پر

آدم بی اتفاق پر

پرسه ی عقربه روی

بی درخت بودن باغ پر

مرگ بن بست یه کوچه

پشت بهت خمیازه

خبر خنده ی یک مرد

آواز زن بی اجازه

ترس و تردیدا و لرزش

واسه مشق ذهن باغه

واسه قتل مشق جنبش

دشنه تو دیس کلاغه

دست پر فروغ شاعر

یه درخت بی بهانه ست

تخم... پرستو... جوهر... انگشت

خبر خوش ترانه ست

هانی شجاعی

با نام و یاد او

سوت هم که بزنم

لبهام نمی رسد

به لبهایی

که فقط یک هوا

                     آنطرف تر است

                                                            ـ اینجای ماجرا دلم گیر می کند

نگاهم در می رود

سمت قابهایی که

دائم هوار می کشند

شماره هایی را

که پشت فرسودگی های یک عکس

                                            لق می زنند

تا بیفتند توی ذهن من

میان خطوطی که کودکی را

                                    لی لی بازی کند

لیلی در خاطرم بپرد

                                                            ـ اینجای ماجرا دلم می گیرد

شماره می افتد

توی تمام ثانیه هایی که

         فاصله

                فقط به اندازه ی

                 ـ قابی خالی ـ

جانم را می گرفت

                                                            ـ اینجای ماجرا سرم سوت می کشد

می میرم

            چون پیرم

با نام و یاد او                                                   

به خاطرات اسکله ی پهلوی بابلسر

 شاید سوار همین دقایق ام

که قایقم کاغذی شده

اما چشمی به لخت های دریا

و تنت مواج

به هرچه اسکله پهلو نگیر       که انتظار تو را دارد

بی خیال خودم

زاویه جایش تنگ است

برای جنازه ی من

و                                            (ـ دریا دارد مانند دخترم گریه می کند)

برای غرق شدن پیرم

ریشه ندارم

باد به دامنم نینداز

بچه می شوم

لج می کنم

پای برهنه ام می کوبم

دیر نیست

فقط پدری ندارم برای مردن

...                                           (ـ دریا دارد مانند مادرم مویه می کند)

مست نمی کنم با جرعه هایی که برایم بریدی

سوار دقایقم

قایقم شدی

برو ولی...

             بپا!

اینجا چراغهایش دروغ می گویند

می دانم
بر روی موج بعد مرا غرق می کنی

تا تنهایی معنا یابد
                                              (- دریا دارد مانند پدرم می میرد)

هانی شجاعی

مدتهاست

             دیوارها سوار زمین شدند

تا باران

         فقط

    برای خیابان خیس باشد

هانی شجاعی

بادبادکها هوایی ام می کنند

روی دست باد

تا فرقی نداشته باشد

که کجای خیابان ساعت چند شود

                                                             هانی شجاعی

سلام.........

مدتی است آپ نکردم بسیار شرمنده ام حتی وقت تایید نظرات را نداشتم واقعآ از دوستانی که چه گلایه کردن و چه نکردن معذرت می خوام. راستش مشغول رسیدگی به امورات خدمت سربازی بودم.

تکلیف بر آن شد که سرباز وظیفه (من) در تاریخ ۱/۱۰/۱۳۸۶ اعزام گردد. بدینوسیله اعلام می دارد به دلیل رسیدگی به مشکلات شخصی تا تاریخ مذکور و پس از آن به مدت نا معلومی این وبلاگ کرکره ندارد. امید که دعای خیرتان امید بخش قلب نازک سربازان و این حقیر باشد.

با تشکر

هانی شجاعی

با نام و یاد او

مدتهاست فال خودم شدم

به فنجانی که مدتهاست قهوه ای بود

و یائسگی عقربه ها را مدتهاست

به بهت دیوار بخشیدم

که پنجره بداند

تا آرزوی یک تنفس

پرسه ی یک سایه فاصله است

و من

          که به هر چه فاصله معتادم

فواصل میان گلهای قالی را

و گلهای باغچه را

و رد پای هر چه گل را

                  وجب می زنم

و می دانم

     که گلها بلند قدم می گیرند

تا گاهی پاشان از قالی بیرون بزند

و شاید از باغچه...

که می داند

        داس دستانم

کُند دل می  کند از خواب

تا من میان دروغ بزرگ باغچه

بذر ته سیگارهایم را

زیر خاطرات درختهای دیوانه

دفن کنم

و ذهن تبر را

که مدتهاست زنگ زده است

به دیوار حیاطمان

آویزان تمسخر درختان کنم

و هی ... باید

     بیاد بیاورم که مرده ام

هانی شجاعی

با نام و یاد خدا

سلام ... بین دلگویه های پست قبلی انتقاداتی به این شیوه ی کاری در وبلاگ( فضای تخصصی شعر) شد که این باعث بسی خوشندی بنده شد که دوستانی این بحث را جدی گرفته اند.

اما توضیح: همانگونه که از نام صندوق نظرات پیداست(دلگویه) نیت من گرفتن نظرات دوستان بود. حتی در حد یک ((چقدر بد بود)). البته هر فرد با در نظر گرفتن بنیه اش برای نقد. مثلاً از دوست گرانقدر ((...)) که دستی در نقد کشور دارد انتظار می رود تا بیشتر به این کودکان شعر توجه نشان دهد.

هر فردی ((هر چه دلش خواست بخواهد بکند)). اما به این حقیر نیز گوشه ی چشمی نشان دهید.

با سپاس فراوان....

وشعر:

تاوان ساعت شده است ثانيه

که زجرکش شده کفش

بوی علفم می زند بالا تا خرخره

گوسفند بياوريد

            به ايوب کمک کند

دقيقه دو شقه می شود

                   لای همين انتظار

که قرار قله ی قاف نرسيدن باشد

سايه قد قامت می کند بلند

تيکِ تاک می گيرد گوشهام کر

آويزان زمان می شوم

زمين گير پاهام

            پلک سنگين می کند

ساعت مشت می شود

                 روی ثانيه

می نشيند روی چشم من

اشک می شود گير عقربه

که عقربه تر می شود

که عقربه تر می شود به اشک

ساعت زنگ می زند به من

ثانيه آبستن نمی شود به حضور

و سايه ساز سياهی می زند

که

غائله ختم بايد

به رسيدني که نمی رسم

تاوان ساعت شده است ثانيه

گوسفند بيچاره نمی داند

انتظار کدام هجا از بوئ علف بود

که به ساز سياه رقصيديم

غائله ختم که می شود

......................

..................

.............................

فردا زنگ ساعت برای کيست

هانی شجاعی